теоретически все осталось на своих местах,но это лето меня воспитало
спасибо август,таких эмоций не было давно.

и еще.намного проще общаться с парнями, чем с девушками.
намного проще реветь в плечо человеку,которого знаешь несколько часов.
даже немного обидно от таких выводов

а я ни о чем не жалею
ни о словах,ни о чувствах
ни о стаканах,ни о сигаретах,ни о дорожках
все было как было.

спасибо лето,иногда я чувствовала себя счастливой.

21 მაისის მშვენიერი დილა უნდა ყოფილიყო,მაგრამ არც ისე მშვენიერი და საკმაოდ მოღრუბლული გათენდა. არადა, მახსოვს ყველა ბოლო ზარზე მზე აცხუნებდა.
ეს იყო იმ დღის პირველი ,მაგრამ არა უკანასკნელი იმედგაცრუება.
შემდეგ ჩავიცვი ჯინსი,მაისური და გავუტიე სალონისკენ. საათნახევრიანი ლოდინის შემდეგ ჩემი ჯერიც დადგა. წარბების კორექციის და მაკიაჟის გაკეთების შემდეგ ვარცხნილობის დრო მოვიდა ( იმ დღეს პირველად გავიკეთე მაკიაჟი ) ჩემი წვალებითა და სიმწრით გაზრდილი თმა სტილისტმა მაკრატლის იოლი მოძრაობით მნიშვნელოვნად დაამოკლა იმ მიზეზით,რომ ბოლოები დაყოფილი მქონდა. რა გზა იყო, შევეგუე ბედს… ბელამ (ასე ერქვა პარიკმახერს) ბოლოები დამიკულულა..არადა მე მხოლოდ ოდნავ დატალღული თმა მინდოდა.
ესეც მეორე იმედგაცრუება.
თუმცა არ ვიცი იყო თუ არა იმედგაცრუება, იმიტომ რომ ყველა ნაცნობი ნათესავ-მეგობარ-მასწავლებელ-მშობელი აღფრთოვანდა ჩემი ვარცხნილობით და ამბოდნენ, ძალიან გიხდებაო.
მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელიც პირველად მეცვა იმ დღეს.
თავიდან მშვენივრად მეჭირა თავი და არ ვიმჩნევდი დილეტანტობას ამ საქმეში,მაგრამ მერე…
საერთოდ, მაკიაჟმა , ახალმა ვარცხნილობამ და ქუსლიანმა საკმაოდ შემცვალეს.
ამის დასადასტურებლად ისიც კმარა,რომ ჩმმა საუკეთესო ძმაკაცმა ვერ მიცნო, თვალი შემავლო და ჩაიარა. გაოცებული მივეჭერი და შევაჯანჯღარე და ორმაგად გაოცებულმა მკითხა: “უი,გვანცა,შენ ხარ?”

წარწერების გაკეთების, კამერების წინ პოზირების შემდეგ ღონისძიების დრო დადგა. მე,როგორც გადასული, არ ვმონაწილეობდი,მაგრმ დიდი სურვილი არც მქონდა ძირითადად იუმორისტული სკეჩები იყო დადგმული, საკლასო სიტუაციები.. ერთი-ორი პოეტი და პროზაიკოსი გვყავს, იმათ თავიანთი შემოქმედება გაგვაცნეს, ბოლოს ყველა მეთორმეტე ავედით სცენაზე, ვიმღერეთ… ღონისძიება დიიიიიდი ტორტით დასრულდა. თურმე ჩვენი გამოშვება საიუბლიეო, სამოცდამეათე ყოფილა და ტორტზეც ამდენივე სანთელი ერჭო. დირექტორმა ჩააქრო,მაგრამ არ ვიცი , რა ჩაიფიქრა
საღამოს ექსკურსიაზე წავედით. მე მეგობრებთან ერთად ავტობუსის ბოლო სავარძელზე მოვკალათდი, კოკა გიტარაზე უკრავდა, მე და ნიკუშა ვმღეროდით ( მიუხედავად იმისა რომ ვოკალური მონაცემები არ გაგვაჩნია,მთელი გზა ვმღეროდით ) ზემFირადან დაწყებული სმოკით დამთავრებული რამე თუ იცოდა კოკამ, ყველაფერი დავაკვრევინეთ

ღამის ტუ დილის პირველი საათი იყო, ვაკის ქუჩებში დავბოდიალობდით (ქუჩებში რა, ფალიაშვილზე ) ფოტოებს ვიღებდით.. მე და გაბომ ბეეევრი ვიბზრიალეთ :დდ მანეკენებს დავეჯღანეთ.. გეგეშიძის ბაღში კოწიასთან ვიპოზიორეთ :D
ორის წუთებზე ამოვედი სახლში.. სასიამოვნოდ დაღლილი და კარგდღე გატარებული ,მაგრამ მშიერი ვზივარ და დღევანდელ ფოტოებს ვათვალიერებ : )

პირველი ვარიანტი რადგან ვიყავი, ყველას აინტერესებდა, რა სახის შეკითხვები იყო და ყველაფერი იმდენჯერ მოვყევი,იმდენი ვიქაქანე , გამოცდის გაგონება აღარ მინდა..

დიდი სიყვარული ზღაპარშია,
დიდი მეგობრობაც ზღაპარშია,
დღეიდან ზღაპარში გადავდივარ.

ზოგჯერ ძალიან, ძალიან მომინდება ხოლმე, ეს უსახური რეალობა დავტოვო და ზღაპრებში გადავინაცვლო. იქ, სადაც ლამაზი მეფის ასულები, თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცები, ჯადოსნური ფერიები არიან, სადაც ბოროტი ჯადოქრები ყოველთვის მარცხდებიან , მთავარი გმირები კი დიდხანს და ბედნიერად ცხოვრობენ… ასეთ მომენტებში ზურგზე ღრმად დამჩნეული იარები მახსენებენ თავს და მტკივა. რატომ გავურბივარ აქაურობას? იმიტომ,რომ მეშინია. ვერ ვბედავ, ავხედო ჯვარს,რომელიც უნდა ვზიდო. ის იარები კი მაშინ გამიჩნდა, ფრთები როცა დამატყდა, როცა ევამ ვაშლი გასინჯა და ადამსაც აჭამა, როცა სამოთხის კარები დაგვეხშო. მაშინ ყველას დაგვემსხვრა ის ბუმბულზე უფრო მსუბუქი ფრთები და საზიდად ჩვენ-ჩვენი ჯვრები დაგვეკისრა.
თებერვლის ერთ ნაომარ შუაღამეს მე დავადექი ბნელ, ვიწრო და დახლართულ გზას…ცხოვრების გზას. ვიცი, ბოლომდე უნდა გავიარო, უდრტვინველად ვზიდო ჯვარი,მაგრამ ნელა, ხელის ცეცებით მიმავალს ხშირად მერევა გზა. ხან სად გადავუხვევ , ხან – სად. ის, ყოვლისმოყვარე და ყოვლისმომცველი, არ მტოვებს, დამიძახებს ხოლმე , სწორ გზას დამახებს. ზოგჯერ დარცხვენილი მივუბრინდები, ზოგჯერ კი ჯიუტად ,შიშისგან თავზარდაცემული ვშორდები კიდევ უფრო. წარმოიდგინეთ , როგორ სტკივა გული დედას, როცა შვილი ცუდ გზას ადგას, როგორ დარდობს და წუხს. ახლა კი ის წარმოიდგინეთ (თუკი ეს შესაძლებელია) , მშობლის სიყვარულზე რაოდენ ძლიერია უფლის სიყარული. ბედნიერი ვარ მაშინ, როცა ვეძებ და აღმოვაჩენ. ვეძებ ჩემს მოტეხილ ფრთებს, რომლებსაც სამოთხეში დამპირდნენ. სიცოცხლე იმისთვის გვეძლება, გავიაროთ ბნელი,ვიწრო გზა და ვიპოვოთ დაკარგული ფრთები.
ჩემი თავის ძებნაში, ვინ იცის,რამდენი მიხეტიალია და მომავალშიც ვიხეტიალებ. მთავარია, დაინახო არსებითი: შენი თავის შეცნობა ეს სამყაროს ჭეშმარიტების შეცნობას ნიშნავს. სიცოცხლე დაკარგული ფრთების პოვნას უნდა მოახმარო და არ შეგეშინდეს იმ მძიმე ჯვრის, საზიდად რომ დაგეკისრა.

*ეს ტერმინი ახლა მოვიგონე, პრე-საგამოცდო სინდრომი ხვალ პირველი გამოცდა მაქვს, დილის რვა საათზე ,ქართულ ენასა და ლიტერატურაში. შიშისგან მუხლები მეკვეთება-მეთქი,რომ გითხრათ, მოგატყუებთ,მაგრამ როგორც მაქსიმალისტს, მინდა, მაქსიმალური ქულა ავიღო და წინასწარ მეშინია,რამე საკითხი ხომ არ დამავწიყდა, გრამატიკაში რამე არ გამეპაროს…
დილით მე დედა და მამა რომ ვსაუზმობდით, რა თქმა უნდა, სასაუბრო თემა ხვალინდელი გამოცდა იყო. დედაჩემი მითითებებს მაძლევდა, სელპაკი და წყალი დღესვე მოიმარაგე, რას ჩაიცვამ საღამოსვე მოამზადე, პლასტიკური არ დაგავიწყდეს..
- ჰოო, დედა , არ დამავიწყდება, არა, – ბუზღუნით ვამბობ და ნელა ვწრუპავ კაკაოს.
- იცოდე, გამოცდებზე არავის დახმარების დრო არ გექნება, გადალაპარაკებები არ დაიწყო, ამდენი იმისთვის არ გიშრომია,რომ გარეთ გაგაგდონ.
- როგორ თუ არ დაეხმაროს, დაეხმარე, კაცო, ვინც არ იცის იმას, – შეეწინააღმდეგა მამაჩემი.
- ოო,ფურცელს ხელს არ დავაფარებ და მოსახერხებელ ადგილას დავდებ, მეტი რაღა ვქნა , – საუკეთესო გამოსავალი მოვძებნე და “დაპირისპირებული” მხარეები დავაკმაყოფილე

გუშინ გაციების ნიშნები მქონდა, მაგრამ დღეს გამიქრა,უკეთ ვარ.. რამდენიმე დღეა, ქუსლიც მტკიოდა, დილით ამანაც გამიარა ფსიქოლოგიურაადაც და ფიზიოლოგიურადაც მზადყოფნაში გახლავართ

დედაჩემს ბევრი ვეხვეწე და ვეღრიჭინე, არ წამოხვიდე გამოცდაზე, მარტო წავალ-მეთქი. მაგრამ სასტიკი უარი გამომიცხადა. ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა. აქამე რამე ტესტი/გამოცდა/კონკურსი თუ იყო, ყველგან მარტო მივდიოდი და ერთ ბავშვს დედა-მამა-ბაბუა-ბებია-ბიცოლა-ბიძია-ბიძაშვილები რომ მოჰყვებოდნენ, მეღიმებოდა. რა გაეწყობა, დედაჩემი ჩემზე ჯიუტია, ყოველთვის მე მიწევს დათმობა.

დღეს ბოლოჯერ წავალთ ქართულზე.. მეცადინეობას არ ვაპირებთ, ისე ვისაუბრებთ, რაღაცებს შევაჯამებთ და დავიშლებით. ინგლისურსა და მათემატიკაზე არ მივდივარ.. 5-ის მერე თავისუფალი ვარ. მე , მაკო და გოგოები ლუდს დავლევთ მერე მაკოსთან წავალ სახლში,ფილმებს უნდა ვუყუროთ
შემდეგი გამოცდა 5-შია.
აი,რისი მეშინია.. უნარების იმიტომ, რომ ყველაზე მაღალი კოეფიციეენტი აქვს ჩემს ფაკულტეტზე.. ანალოგიებისა და ტესტის მეშინია, დანარჩენის დიდად არა. 8-ში ინგლისურია- ამ გამოცდაზე თითქმის არ ვნერვილობ, მხოლოდ აქაც, ქართულის გამოცდის მსგავსად, მაქსიმუმის აღება მსურს
და ბოლოს…
ვის არ შეაშფოთებს, არ ააღელვებს
ყოვლად ძლიერი მათემატიკა
14 რიცხვის სერიოზულად მეშინია. მათემატიკის სფეროში ერთწლიანი გამოცდილება მაქვს მხოლოდ (ადრეც “ვმეცადინეობდი” მაგრამ 2 საათი ხუმრობასა და ჩიპსების ჭამაში გადიოდა, ამიტომ ცოდნა თითქმის არ შემიძენია წინა 3 წლის განმავლობაში )
ჩემმა რეპეტიტორმა გამაფრთხილა, 50 _(55-დან) ჩამოცდები და არ დამენახოო.. .
მგონი არ მეღირსება მასწის ნახვა, იმიტომ , რომ 45 -ზე მეტი ქულის აღების იმედი არ მაქვს.

სავარაუდოდ ასე გადავანაწილე ქულები:
ქართული: 92/100
ინგლისური : 94/100
უნარები: 70/80
მათემატიკა; 45/55

ღმერთმა ქნას, ვარაუდი გამმართლებოდეს.

წარმატებები ჩემს თავსაც და ყველასაც, ვისაც ხვალიდან ერთიანი ეროვნული გამოცდები ეწყება.

იქ რომ ჩავედი, სხვა ჩამოსულები უკვე დიდი ხნის დამეგობრებულები იყვნენ ერთმანეთთან და ყოველ საღამოს ჩვენს მეზობელ სახლში იკრიბებოდნენ.. ეს ოჯახიც მამაჩემის ახლობლის იყო,ამიტომ მაშინათვე მათთან გავწიეთ. მასპინძლების გაცნობის შემდეგ ახალგაზრდების ჯერიც დადგა. მისალმებების შემდეგ გადავწყვიტეთ, ჯოკერი გვეთამაშა. ოთხეული ასე შედგა: მე,ქეთი, გიორგი და სანდრო. ასეთი სასტიკი და სისხლისმღვრელი ბანქოს თამაში არასოდეს ყოფილა რატომღაც ბიჭები იღრინებოდნენ,არც ჩვენ ვაკლებდით და ჯოკერი მზერით მისიკვდილებასა და ცინიკურ რეპლიკებში გადაიზარდა ჩვენი დაპირისპირება ამით არ დამთავრებულა… ცივი ომი ყოველ დღე გრძელდებოდ, განსაკუთრებით გიორგი გვერჩოდა. მე და ქეთი ზოგჯერ გაკვირვებულები შევხედავდით ერთმანეთს, რა დავუშავეთ,რატომ შეგვიძულა ასეო. საუბრისას ისეთი ზიზღი და აგრესია იგრძნობოდა, თითქოს მოსისხლე მტრები ვყოფილიყავით,მაგრამ რა გზა იყო, გვიწევდა ერთმანეთის ატანა.
განსაკუთრებით ერთ დღეს მომინდა, გიორგი და სანდრო სიცოცხლეს გამომესალმებინა და აი,რატომ
ღამის პირველი საათი იყო, ირაკლიმ , ჩვენმა მასპიძელმა ნავი გვათხოვა. ნიჩაბთან სანდრო და გიორგი მოკალათდნენ, რამდენიმე გოგოც ჩავსხედით და შევცურეთ ზღვაში. ძალიან ლამაზი ღამე იყო, ნელი ტალღები, სავსე მთვარე..ნავიც სასიამოვნოდ ირწეოდა,მაგრამ ბიჭებმა იდილია დაგვირღვიეს, სანდრომ განაცხადა, დავიღალე და ვეღარ ვმართავ ნავსო. არადა, უკვე საკმაოდ შორს ვიყავით შესულები.. უამრავი მუდარის მიუხედავად ნაპირზე დაბრუნებბას არ აპირებდნენ. ყველა სიკეთესტან ერთად გიორგიმ გადაწყვიტა, ნავიდან გადამხტარიყო და დავეტოვებინეთ. ახლა უკვე ყველას შეგვეშინდა, რომ ბიჭები რამდენიმე საათი ასე გვაყურყუტებდნენ. მაიკომ ტირილი დაიწყო, მე გიორგის ვევედრებოდი,არ გადახტე-მეთქი და როდის-როდის დავიტანხმეთ და ნაპირისკენ გავწიეთ.. იმდენად ვიყავი განრისხებული , მინდოდა ნიჩაბი მეთავაზებინა ორივესთვის
გიორგისა და დათუნას ( კიდევ ერთი დამსვენებელი) გამგზავრების წინა დღე იყო . ღამე სანაპიროზე კოცონი დავანთეთ. საოცრება მოხდა და სანდრო მე და ქეთის დაგვიახლოვდა, ფიჩხებს ერთად ვაგროვებდით , რაღაცებზე ხუმრობდა და გვაცინებდა. გიორგი ამ დროს დიდ ქვაზე იყო ჩამომჯდარი, სახე ისეთი დამწუხრებული ჰქონდა, გეგონებოდა, ვინმე მოკვდოიმაო. გვერდით რომ ჩავუარე, რატომღაც ცნობისმოყვარეობამ წამძლია და ვკითხე, ასეთი მოწყენილი რატომ ხარ -მეთქი. რაღაც ჩაილაპარაკა გაურკვევლად და მეც აღარ ჩავეძიე. კოცონი დავანთეთ, ბევრი ვიმხიარულეთ და ცალკე მჯდომი გიორგი სულ გადამავიწყდა. ))
სახლში რომ დავბრუნდით, გადავწყვიტეთ, ამის პატრონმა რა ქნას გგვეთამაშა. ბედის იონიით, ამდენ ხალხში მაინცა და მაინც ,როცა მე უნდა მეთქვა, რა უნდა გაეკეთებინა “ამის პატრონს”, ორივეჯერ გიორგის მოუწია ჩემი განკარგულებების შერულება ჯერ ბალახი მოძოვა, მერე – კედელს ურტყა თავი, ლოლ უკლებლივ ყველა ვმხიარულობდით, ის კი ისევ მოწყენილი იყო. ძველი წყენა გადამავიწყდა და ღიმილით ვუთხარი, ბოლო დღეა და დღეს მაინც ნუ იქნები მოწყენილი-მეთქი,მაგრამ ჰო,რავიო, ჩაიბუტბუტა და აღარ გაუცია ხმა.
ძალიან გვიანი იყო,რომ დავიშალეთ. მე ,ქეთი და მაიკო ჩვენი სახლის აივანზე ჩამოვსხედით. ქეთის რაღაც სასაცილო ფრაზებს ვასწავლიდით მეგრულად და რომ ერეოდა, გულიანად გვეცინებოდა. (ქეთი იმერელია, მე და მაიკო – მეგრელები:D ) ამ დროს ეზოში ორი ლანდი გამოჩნდა. სამივეს სიცილი სახეზე მიგვეყინა, “ლანდები” კიბეს უახლოვდებოდნენ და ჩვენკენ მოიწევდნენ…
- ააა, დათუნა, იკა, თვენ ხაართ? გაგვისკდა გულები – ამოვისუნთქე მე
- ჰოო,ისაა..ჩვენ ვართ კი, – დაბნეულად მიპასუხა დათომ.
- რაო,აქ რამ მოგიყვანათ?
- მეე, ისაა..რავიი,ვიფიქრე დავემშვიდობები-მეთქი – ისევ დათომ მიპასუხა.
გამახსენდა,რომ სახლში დაბრუნებამდე ორჯერ გამოვემშვიდობე და გამეღიმა.
- იკა, წამო, მგონი კარის საკეტს რაღაცა უჭირს და განახებ, ქეთი, შენც წამომყევი, – თქვა მაიკომ და მივხვდი, რატომ მოვიდა დათუნა და იმასაც მივხვდი, მაიკომ ეს ჩემამდე რომ იცოდა. საყვედურით სავსე მზერით გავაცილე და მერე დათოს მივუბრუნდი.
- ჰო, დათო,რას ამბობდი? ჩამოჯექი ისე, რას დგახარ!
- არა, იყოს , ვიდგები..თან მალე უნდა წავიდე. და ისა, მინდოდა მეთქვა რომ..მეეე,ისა, 4-5 დღეში ჩამოვალ ალბათ დაა.. ისა,გვანც მე ისაა..
მორჩილად ველოდებოდი, როდის ამოთქვამდა გულისნადებს,მაგრამ არ დასცალდა. ჩვენს ჭიშკართან მანქანის შუქებმა გაილევეს, მამაჩემმა ჩამოგვაკითხა.
- კარგი, წავედი მე ახლა და აბა შენ იცი,- აირია.
- კარგად, დათო.

დათო და გიორგი გაემგზავრნენ თბილისში. მეორე დღეს ,ჩვეულად, ირაკლის სახლში ვისხედით და შუადღის გადასვლას ველოდებოდით, ზღვაზე რომ გავსულიყავით. ამ დროს უკვე ჩვენს განუყრელ მეგობრად ქცეულმა სანდრომ მითხრა:
- გიომ მოგიკითხა
- ჰა, ვინ? ვინ გიომ? – დავიბენი.
- უი, ჰო, მეც დამიმესიჯა გუშინ და მოკითხვა გადაეცი ჩემგანო – ჩაერია საუბარში ლიკა, ჩვენი მასპინძელი, ირაკლის და (შექსპირის პიესებში თავში დართული მოქმედი პირების აღწერა რომაა,ეგრე გამომივიდა )
- პერსონალურად მომიკითხეო – გამოთქმით მითხრა სანდრომ.
- აა, ჰო, მეც მომიკითხე – კიდევ უფრო დავიბენი. ოდნავადაც არ მეეჭვებოდა, რომ გიორგის ვძულდი და ძალიან ბედნიერი იყო,რომ ყოველ დღე ჩემი დანახვა არ უწევდა
ასე იყო სულ.
ყოველ დღე სანდროსგან მოკითხვას მითვლიდა გიორგი.
არც დათოს დავვიწყებივარ, მემესიჯებოდა და იქაურ ამბებს მეკითხებოდა, მალე ჩამოვალო მწერდა.
სანდროს კი უგონოდ შეუყვარდა ქეთი.
და ერთ ლამაზ, იასამნისფერ საღამოს გამოუტყდა კიდეც ამაში.
იმ დღეს ცოტათი მოღრუბლული ამინდი იყო, დიიდი ტალღები. მე ქეთი და სანდრო ვიყავით მარტო სანაპიროზე. სანდრომ თვალით მანიშნა და მე ნაპირზე გავედი, ისინი წყალში დარჩნენ. ნელ-ნელა გრილდებოდა, ცა იყო ძალიან ლამაზი.მზე ჩადიოდა და ვარდისფერ-ცისფერ ფერად იღებებოდნენ ღრუბლები.. მერე გაიასამნისფრდა, სანდრო კი იდგა შუა ზღვაში და უხსნიდა ქეთის, როგორ შეუყვარდა პირველად გოგო…უიმედოდ და უსაზღვროდ
შეყვარებული სანდრო აუტანელი ხდებოდა :დ
მთელი დღე მე და მაიკოს გვეტიტინებოდა, როგორ ფეხებზე ეკიდა და მხოლოდ გასართობად უხსნიდა სიყვარულს გოგოებს და ყოველ მეორე კვირას ახალი GF ჰყავდა და აი,ახლა კი თვითონ აღმოჩნდა თავისი “მსხვერპლების ” ადგილას
მერე დათო ჩამოვიდა.. ერთ დღეს საიდანღაც კატერი გამოჩხრიკა და გოგოები წაგვიყვანა სასეირნოდ.. შორს ვიყავით გასულები, გაააჩერა, წყალში ჩახტა . მაიკომ, რა თქმა უნდა, კივილი ატეხა, ახლავე დაბრუნდიო,მაგრამ დათომ ყური აარ ათხოვა, ახლოს მოცურდა და მკითხა
- არ გინდა შენც?
- რატომაც არა..
მეც ვისკუპე კატერიდან და შუა ზღვასი გავცურე..მაგარი შეგრძნება ყოფილა.ცურვა ისე შორს,საიდანაც ნაპირი ძლივს-ღა ჩანს. მაგრამ მალევე რომ არ ავბრუნებულიაყვი კატერზე, მაიკო ალბათ თავისი ხელი დამახრჩობდა

ზაფხული დაუვიწყარი იყო.. ყოველ საღამოს ვერთობოდით ისე, რომ არც ერთ ღამის კლუბსა თუ ხალხმარავალ პლიაჟზე არ მიტარებია დრო. ზოგჯერ უკაცრიელ სანაპიროზე ვჯდებოდი და ბეეეევრს ვფიქრობდი,, ვოცნებობდი, ვსეირნობდი, არ მიწევდა მზეზე დასახრუკად გამოსული მილიონობით გოგჩოს ყურება, როგორც ეს ქობულეთსა თუ ბათუმში ხდება..მოკლედ, გადასარევი ადგილი იყო. ერთ დღეს ბოიარის ციხე სიმაგრესავით მოვაწყვეთ რაღაც თამაში, მინიშნებები მიმოვფანტეთ მთელ სოფელში ..
ერთხელაც შუა ზღვაში გადავხტი ძალიან მაღალი სიმაღლიდან.
ექვსჯერ მივედი კიდესთან და დავბრუნდი,ვერ გავბედე გადახტომა
- რა იყო, ასე გეშინია? – მკითხა იკამ
- ჰოოოო!
- მოდი , ხელი მომკიდე და ერთად გადავხტეთ
- კარგი
- წამო, -ღონივრად ჩაბღუჯა ირაკლიმ ჩემი ხელი
- ვაიმე–ე-ე-ე-ე-ე-ე , – თან ვკიოდი თან ვიცინოდი, სანამ დგაფუნით ჩავეშვებოდი წყალში..

პ.ს.
სექტემბერში უკვე ჩემს ნომერზე მომიკითხა გიორგიმ და გამომიტყდა, პირველივე ნახვისთანავე შემიყვარდიო
უცნაური love story იყო ისე.. ერთი-ორი კვირის მიმოწერის მერე მივივიწყეთ ერთმანეთი.:D:D
აი,სანდრო კი მთელი წელი ქეთის სკოლასთან იყო ატუზული და უპასუხო სიყვარულით იტანჯებოდა

გამომეღვიძა

პირველი მათგანი იქნება Miami Horror – Sometimes

I’ve decided to share favourite musical videos. They’re pleasant to watch, easy-listening and helps you to cheer yourself up
So here goes the first : Miami Horror – Sometimes