можно…

можно сколько угодно бежать из этого города
только опять не туда куда так хочется последние 3 года
можно сколько угодно обрывать все связи,начинать новую жизнь
да хоть каждый день
только от себя не убежать.а значит я опять поставлю себя все в те же рамки
рамки которые ломала все лето.принципиальная девочка,такая вся нравственная
сломала себя
растоптала себя в тот момент,когда вдохнув глубоко в нос пошла и легла на плечо к человеку,который плюнул ей в душу

теоретически все осталось на своих местах,но это лето меня воспитало
спасибо август,таких эмоций не было давно.

и еще.намного проще общаться с парнями, чем с девушками.
намного проще реветь в плечо человеку,которого знаешь несколько часов.
даже немного обидно от таких выводов

а я ни о чем не жалею
ни о словах,ни о чувствах
ни о стаканах,ни о сигаретах,ни о дорожках
все было как было.

спасибо лето,иногда я чувствовала себя счастливой.

3 დღე კახეთში

სკოლა დავამთავრე.
გული ძალიან დამწყდა და ცრემლები ვაღვარღვარე-მეტქი რომ გითხრათ, მოგატყუებთ,მაგრამ სულ პაწაწკინტელა სინანულის ნაპერწკალმა მაინც მოახერხა გაღვივება ჩემს გულში. თუმცა როგორც კი ექსკურსიიდან ჩამოვედი, ისიც ჩაქრა.

21 მაისის მშვენიერი დილა უნდა ყოფილიყო,მაგრამ არც ისე მშვენიერი და საკმაოდ მოღრუბლული გათენდა. არადა, მახსოვს ყველა ბოლო ზარზე მზე აცხუნებდა.
ეს იყო იმ დღის პირველი ,მაგრამ არა უკანასკნელი იმედგაცრუება.
შემდეგ ჩავიცვი ჯინსი,მაისური და გავუტიე სალონისკენ. საათნახევრიანი ლოდინის შემდეგ ჩემი ჯერიც დადგა. წარბების კორექციის და მაკიაჟის გაკეთების შემდეგ ვარცხნილობის დრო მოვიდა ( იმ დღეს პირველად გავიკეთე მაკიაჟი ) ჩემი წვალებითა და სიმწრით გაზრდილი თმა სტილისტმა მაკრატლის იოლი მოძრაობით მნიშვნელოვნად დაამოკლა იმ მიზეზით,რომ ბოლოები დაყოფილი მქონდა. რა გზა იყო, შევეგუე ბედს… ბელამ (ასე ერქვა პარიკმახერს) ბოლოები დამიკულულა..არადა მე მხოლოდ ოდნავ დატალღული თმა მინდოდა.
ესეც მეორე იმედგაცრუება.
თუმცა არ ვიცი იყო თუ არა იმედგაცრუება, იმიტომ რომ ყველა ნაცნობი ნათესავ-მეგობარ-მასწავლებელ-მშობელი აღფრთოვანდა ჩემი ვარცხნილობით და ამბოდნენ, ძალიან გიხდებაო.
მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელიც პირველად მეცვა იმ დღეს.
თავიდან მშვენივრად მეჭირა თავი და არ ვიმჩნევდი დილეტანტობას ამ საქმეში,მაგრამ მერე…
საერთოდ, მაკიაჟმა , ახალმა ვარცხნილობამ და ქუსლიანმა საკმაოდ შემცვალეს.
ამის დასადასტურებლად ისიც კმარა,რომ ჩმმა საუკეთესო ძმაკაცმა ვერ მიცნო, თვალი შემავლო და ჩაიარა. გაოცებული მივეჭერი და შევაჯანჯღარე და ორმაგად გაოცებულმა მკითხა: “უი,გვანცა,შენ ხარ?”

წარწერების გაკეთების, კამერების წინ პოზირების შემდეგ ღონისძიების დრო დადგა. მე,როგორც გადასული, არ ვმონაწილეობდი,მაგრმ დიდი სურვილი არც მქონდა ძირითადად იუმორისტული სკეჩები იყო დადგმული, საკლასო სიტუაციები.. ერთი-ორი პოეტი და პროზაიკოსი გვყავს, იმათ თავიანთი შემოქმედება გაგვაცნეს, ბოლოს ყველა მეთორმეტე ავედით სცენაზე, ვიმღერეთ… ღონისძიება დიიიიიდი ტორტით დასრულდა. თურმე ჩვენი გამოშვება საიუბლიეო, სამოცდამეათე ყოფილა და ტორტზეც ამდენივე სანთელი ერჭო. დირექტორმა ჩააქრო,მაგრამ არ ვიცი , რა ჩაიფიქრა
საღამოს ექსკურსიაზე წავედით. მე მეგობრებთან ერთად ავტობუსის ბოლო სავარძელზე მოვკალათდი, კოკა გიტარაზე უკრავდა, მე და ნიკუშა ვმღეროდით ( მიუხედავად იმისა რომ ვოკალური მონაცემები არ გაგვაჩნია,მთელი გზა ვმღეროდით ) ზემFირადან დაწყებული სმოკით დამთავრებული რამე თუ იცოდა კოკამ, ყველაფერი დავაკვრევინეთ

არტგენი, ღამე ქუჩებში ბოდიალი და დედისერთების კლუბი :D

დღეს მგონი მსოფლიო რეკორდი მოვხსენი ფეხით სიარულში..
კუს ტბაზე ფეხით ავედი და ჩამოვედი, პლუს ვაკის პარკიდან სახლამდეც ფეხით მივედი და მაინც..არ დავღლილვარ : DD
მოკლედ, როგორც იცით, არტ გენის ფესტივალი ჯერაც არ დამთავრებულა , დღეს სუხიშვილების კონცერტი იყო. გადავწყვიტე, ავსულიყავი. სხვათა შორის, დღეს პირველად გახლდით არტ გენზე და ძალიან მომეწონა ( შუქის ჩაქრობას თუ არ ჩავთვლით )
6-ზე ბლოგერები აპირებდნენ შეკრებას და იქ მინდოდა თავიდნ მისვლა, მაგრამ ბოლოს არტ გენი ვარჩიე…
ჯერ ვაკის პარკში გავიარე, ყვავა და ვიღაცები ვნახე.. ფართის გეგმავდნენ ( 100 ლარად ვყიდი მათ იდეებს ) მერე იაკო მოვიდა საათნახევრის დაგვიანებით და გავწიეთ ეთნოგრაფიულისკენ…
გადავწყვიტეთ, მოკლე გზით ავსულიყავით და იმდენ ტყე-ღრეში ვიარეთ, სულ დავიკაწრეთ, რამდენჯერმე ლამის დავგორდით ,მაგრამ საბოლოოდ გავაღწიეთ.. მე და იაკო არტ გენზე წავედით, დანარჩენები გარკვეული მიზეზების გამო ისევ უკან დაბრუნდნენ, საწყლები : DDD
იქ გაბო უნდა მენახა,მაგრამ 1-2 საათი ვერ ვიპოვე, ძალიან ბევრი ხალხი იყო xD
მე და იკო წინა რიგებში მოვკალათდით და მშვენივრად ვგრძნობდით თავს, სანამ ცხრაასი კაცი არ გამოიჭიმა ჩვენ წინ და არ აგვეფარა. მერე იაკომ იჩხუბა, გამჭირვალეები ხომ არ ხართო..
მერე გაბო ვიპოვე და გავიცანი xD პირველი ბლოგერია,რომელსაც პირადად ვიცნობ.. ძალიან გამიხარდა და საყვარელი ვიღაცაა ძალიან <3

კონცერტის მსვლელობისას ვიღაც ტიპი გვეჯდა უკან და ყურისწამღებად ღრიალებდა შიგადაშიგ ბრავოოო თან ისე სსტვენდა, მგონი სმენა დამიქვეითდა
არ შემიძლია არ აღვნიშნო ჩვენ გვერდით მჯდომი გოგჩოს კკომენტარი სუხიშვილების ცეკვაზე: “რა ძერსკიაააააააააააააა” :D
ძალიან მომეწონა ცეკვები.. უმაგრესი შესრულება იყო, დასაწყისში ქართულ-ესპანური ცეკვა ულამაზესი იყო..აღვფრთოვანდით. მიუხედავად იმისა, რომ ფოლკლორული სიმღერებისა და ცეკვების აქტიური მსმენელ-მაყურებლები არ ვართ, კონცერტით დავტკბით და ვისიამოვნეთ..
რომ დამთავრდა და გასასვლელისკენ მივიწევდით, გაბომ აღმოაჩინა,რომ საღეჭი რეზინი მიეკრო xD ჩემი თეთრი შორტი კი სასტიკად გაშავდა
გარდა ამისა, სანამ ამფითეატრიდან გავდიოდით, უამრავჯერ დავგორდით, გაბო ლამის სადღაც გადაიჩეხა xD xD
მეეეერე…გადავწყვიტეთ, ფეხით წავსულიყავით სახლში..გზაზე უამრავი ფოტო გადავიღეთ ძალიან ვიხალისეთ..
ასევე მე იაკომ და გაბომ აღმოვაჩინეთ, რომ სამივე დედისერთები ვიყავით და ჩამოვაყალიბეთ დედისერთების კლუბი, რომელშიც გაწევრიანება Fეისბუქზე შეგიძლიათ
მე და ბატონ დედისერთას არანორმალურად მოგვინდა შოკოლადი .. დაა ალპენ გოლდისთვის დიდი მადლობა გაბოს D

ღამის ტუ დილის პირველი საათი იყო, ვაკის ქუჩებში დავბოდიალობდით (ქუჩებში რა, ფალიაშვილზე ) ფოტოებს ვიღებდით.. მე და გაბომ ბეეევრი ვიბზრიალეთ :დდ მანეკენებს დავეჯღანეთ.. გეგეშიძის ბაღში კოწიასთან ვიპოზიორეთ :D
ორის წუთებზე ამოვედი სახლში.. სასიამოვნოდ დაღლილი და კარგდღე გატარებული ,მაგრამ მშიერი ვზივარ და დღევანდელ ფოტოებს ვათვალიერებ : )

Tags: არტგენი, ბოდიალი, გაბო, დედისერთები, ეთნოგრაფიული მუზეუმი, ვაკე, ვაკის პარკი, ფალიაშვილი, ღამე, შოკოლადი

დღეები პრაღაში

პრაღაში რომ ვცხოვრობდი, ჩემი სახლის წინ დიდი პარკი იყო. ვის არ ნახავდით იქ. მოხუცებს, შეყვარებულ წყვილებს, მოთამაშე ბავშვებს. პარკის ცენტრში დიდი შადრევანი იყო. ისეთი კი არა, ჩვენს ქალაქებში რომ არის, მართლა დიდი და ლამაზი. ყველგან გრძელი, მწვანე სკამები იდგა, ლამპიონები დაცვის პოლიციელებივით. მაშინ შემოდგომა იყო და ყველაფერი ოქროსფერს დაეფარა. ძირს ქარვისფერი ფოთლები ეყარა, ხეებს კი იმ თაფლის ფერი დაჰკრავდა, ბებია ძალით რომ მაჭმევდა ბავშვობაში. ჩემი სახლის აივნიდან სულ ამ პარკს ვუყურებდი. იქვე იყო საქანელა, რომელთანაც ორი წითელქუდიანი გოგო მოირბენდა ხოლმე და დაუღალავად ქანაობდა. ორივეს ლამაზი, ბროწეულისფერი ნაქსოვი ქუდი ეხურა, ზოლიანი კაბა ეცვა, ნაცრისფერი ხელთათმანები ეკეთა და გრძელი ,ქერა თმა ჰქონდა. მე აივნის მოაჯირზე იდაყვებდაყრდნობილი შევყურებდი და მათთან თამაშზე ვოცნებობდი. საღამოს დედა მოდიოდა მათთან..ძალიან ,ძალიან ლამაზი ქალი…….მაღალი და გამხდარი, შავთეთრყვავილებიანი კაბით. გოგოებს გულში ჩაიკრავდა და მიჰყავდა. მე ნაღვლიანი თვალებით მივაცილებდი მიმავალთ და მეორე დღეზე ვფიქრობდი, როცა ისევ მოაკითხავდნენ საქანელას…

Tags: ბავშვები, დედა, პრაღა, ქუდი, წარმოსახვა

ჩემი დებიუტი ეროვნულ გამოცდებზე

მგონი არასოდეს არ მეძინა ისე ტკბილად, უშფოთველად,როგორც გამოცდის წინა ღამეს. 8 დაწყებული იყო, ძლივს ამატყავა ლოგინიდან დედაჩემმა. კარგა ხანს ღამის პერანგით დავბოდიალობდი ოთახებში და ნერვიულობის ნიშან-წყალი არ მეტყობოდა.
ბოლოს,როცა ვიკადრე ჩაცმა, ბებიაჩემმა ქვა ააგდო და თავი შეუშვირა, მე რომ გთხოვე, ის კაბა ჩაიცვიო. რა გაეწყებოდა, გადმოვიღე კარადიდან
საგამოცდო ცენტრი ჩემს სკოლაში იყო. რომ მივედი, უკვე ბევრი ხალხი იყო შეგროვილი. პირველი ჩემი სკოლის ქართულის მასწავლებელი შემეგება, გულში ჩამიკრა, გამამხნევა, რჩევები მომცა და წავედი რეგისტრაციის გასავლელად გზაშიც ბევრი ნაცნობ-მეგობარი შემხვდა. უზარმაზარ რიგში საოცარი მოქნილობით და სისწრაფით გავძვერი და მალევე შევაღწიე სკოლაშიც არ შეიძლება არ აღვნიშნო, რა თბილი და მეგობრული გარემო იყო. ძირითადად ახალგაზრდები იყვნენ, ყველა მიღიმოდა და მზრუნველი კილოთი მელაპარაკებოდა. ჩემი სექტორი დერეფნის ბოლოში იყო, ადგილი მეცამეტე შემხვდა ( ეს რიცხვი მიყვარს) .
რომ შევედი, იქაც ძალიან დადებითი ატმოსფერო დამხვდა. დამკვირვებელი სტუდენტი გოგო იყო, აბიტურიენტებს შორის ორი კლასელი და ერთი ნაცნობი აღმოვაჩინე.
მოკლედ, მივუჯექი მერხს და აქ დაიწყო ჩემი ტანჯვა-წამება
კაბა,რომელიც მეცვა,ისედაც მოკლე იყო და რომ დავჯექი, უფრო დამოკლდა ნახევარი გამოცდა მგონი კაბასთან ჯაჯგურში გავატარე
გრამატიკული ნაწილი მეადვილა, თემაც არ გამჭირვებია, ლიტერატურის შეკთხვებმა ცოტა დამაფიქრა..მაგრამ საბოლოო ჯამში, მგონი ნორმალურად დავწერე.
ოთახში არ ცხელოდა, ჩემს ადგილს მზეც არ აცხუნებდა. მოკლედ, იდეალური გარემო იყო.
ჩემს გვერდით ერთი მხიარული ტიპი იჯდა, ყველას გვართობდა თავისი რეპლიკებით და კარგ ხასიათზე დაგვაყენა ყველანი
ხელის მოსაწერად რომ დაგვირიგეს ტესტები, ადვოკატის გარეშე არ მოვაწერ ხელს არაფერსო კურატორსაც გაეცინა.
ასეთი მხიარული და მეგობრული ატმოსფერო იყო და ოდნავადაც არ მინერვიულია.. მადლობა კურატორს, დამკვირვებელს და თანამეგამოცდეებს
უზარმაზარი წყლის ბოთლი მიმქონდა,მაგრამ ერთი ყლუპიც არ დამილევია, წამოსვლისას კლასში დამრჩა
დრო 4 სააათი იყო, 3 -ში მოვრჩი ყველაფერს და ,როგორც ყოველთვის, აუდიტორია ყველაზე ადრე მე დავტოვე

პირველი ვარიანტი რადგან ვიყავი, ყველას აინტერესებდა, რა სახის შეკითხვები იყო და ყველაფერი იმდენჯერ მოვყევი,იმდენი ვიქაქანე , გამოცდის გაგონება აღარ მინდა..

Tags: 2010, აბიტურიენტი, ერთიანი ეროვნული გამოცდები, კურატორი, ქართული

საკუთარი თავის ძიებაში…

დიდი სიყვარული ზღაპარშია,
დიდი მეგობრობაც ზღაპარშია,
დღეიდან ზღაპარში გადავდივარ.

ზოგჯერ ძალიან, ძალიან მომინდება ხოლმე, ეს უსახური რეალობა დავტოვო და ზღაპრებში გადავინაცვლო. იქ, სადაც ლამაზი მეფის ასულები, თეთრ ცხენზე ამხედრებული პრინცები, ჯადოსნური ფერიები არიან, სადაც ბოროტი ჯადოქრები ყოველთვის მარცხდებიან , მთავარი გმირები კი დიდხანს და ბედნიერად ცხოვრობენ… ასეთ მომენტებში ზურგზე ღრმად დამჩნეული იარები მახსენებენ თავს და მტკივა. რატომ გავურბივარ აქაურობას? იმიტომ,რომ მეშინია. ვერ ვბედავ, ავხედო ჯვარს,რომელიც უნდა ვზიდო. ის იარები კი მაშინ გამიჩნდა, ფრთები როცა დამატყდა, როცა ევამ ვაშლი გასინჯა და ადამსაც აჭამა, როცა სამოთხის კარები დაგვეხშო. მაშინ ყველას დაგვემსხვრა ის ბუმბულზე უფრო მსუბუქი ფრთები და საზიდად ჩვენ-ჩვენი ჯვრები დაგვეკისრა.
თებერვლის ერთ ნაომარ შუაღამეს მე დავადექი ბნელ, ვიწრო და დახლართულ გზას…ცხოვრების გზას. ვიცი, ბოლომდე უნდა გავიარო, უდრტვინველად ვზიდო ჯვარი,მაგრამ ნელა, ხელის ცეცებით მიმავალს ხშირად მერევა გზა. ხან სად გადავუხვევ , ხან – სად. ის, ყოვლისმოყვარე და ყოვლისმომცველი, არ მტოვებს, დამიძახებს ხოლმე , სწორ გზას დამახებს. ზოგჯერ დარცხვენილი მივუბრინდები, ზოგჯერ კი ჯიუტად ,შიშისგან თავზარდაცემული ვშორდები კიდევ უფრო. წარმოიდგინეთ , როგორ სტკივა გული დედას, როცა შვილი ცუდ გზას ადგას, როგორ დარდობს და წუხს. ახლა კი ის წარმოიდგინეთ (თუკი ეს შესაძლებელია) , მშობლის სიყვარულზე რაოდენ ძლიერია უფლის სიყარული. ბედნიერი ვარ მაშინ, როცა ვეძებ და აღმოვაჩენ. ვეძებ ჩემს მოტეხილ ფრთებს, რომლებსაც სამოთხეში დამპირდნენ. სიცოცხლე იმისთვის გვეძლება, გავიაროთ ბნელი,ვიწრო გზა და ვიპოვოთ დაკარგული ფრთები.
ჩემი თავის ძებნაში, ვინ იცის,რამდენი მიხეტიალია და მომავალშიც ვიხეტიალებ. მთავარია, დაინახო არსებითი: შენი თავის შეცნობა ეს სამყაროს ჭეშმარიტების შეცნობას ნიშნავს. სიცოცხლე დაკარგული ფრთების პოვნას უნდა მოახმარო და არ შეგეშინდეს იმ მძიმე ჯვრის, საზიდად რომ დაგეკისრა.

PES – Pre examination syndrome

PES – Pre examination syndrome*

*ეს ტერმინი ახლა მოვიგონე, პრე-საგამოცდო სინდრომი ხვალ პირველი გამოცდა მაქვს, დილის რვა საათზე ,ქართულ ენასა და ლიტერატურაში. შიშისგან მუხლები მეკვეთება-მეთქი,რომ გითხრათ, მოგატყუებთ,მაგრამ როგორც მაქსიმალისტს, მინდა, მაქსიმალური ქულა ავიღო და წინასწარ მეშინია,რამე საკითხი ხომ არ დამავწიყდა, გრამატიკაში რამე არ გამეპაროს…
დილით მე დედა და მამა რომ ვსაუზმობდით, რა თქმა უნდა, სასაუბრო თემა ხვალინდელი გამოცდა იყო. დედაჩემი მითითებებს მაძლევდა, სელპაკი და წყალი დღესვე მოიმარაგე, რას ჩაიცვამ საღამოსვე მოამზადე, პლასტიკური არ დაგავიწყდეს..
- ჰოო, დედა , არ დამავიწყდება, არა, – ბუზღუნით ვამბობ და ნელა ვწრუპავ კაკაოს.
- იცოდე, გამოცდებზე არავის დახმარების დრო არ გექნება, გადალაპარაკებები არ დაიწყო, ამდენი იმისთვის არ გიშრომია,რომ გარეთ გაგაგდონ.
- როგორ თუ არ დაეხმაროს, დაეხმარე, კაცო, ვინც არ იცის იმას, – შეეწინააღმდეგა მამაჩემი.
- ოო,ფურცელს ხელს არ დავაფარებ და მოსახერხებელ ადგილას დავდებ, მეტი რაღა ვქნა , – საუკეთესო გამოსავალი მოვძებნე და “დაპირისპირებული” მხარეები დავაკმაყოფილე

გუშინ გაციების ნიშნები მქონდა, მაგრამ დღეს გამიქრა,უკეთ ვარ.. რამდენიმე დღეა, ქუსლიც მტკიოდა, დილით ამანაც გამიარა ფსიქოლოგიურაადაც და ფიზიოლოგიურადაც მზადყოფნაში გახლავართ

დედაჩემს ბევრი ვეხვეწე და ვეღრიჭინე, არ წამოხვიდე გამოცდაზე, მარტო წავალ-მეთქი. მაგრამ სასტიკი უარი გამომიცხადა. ცოტა არ იყოს, გამიკვირდა. აქამე რამე ტესტი/გამოცდა/კონკურსი თუ იყო, ყველგან მარტო მივდიოდი და ერთ ბავშვს დედა-მამა-ბაბუა-ბებია-ბიცოლა-ბიძია-ბიძაშვილები რომ მოჰყვებოდნენ, მეღიმებოდა. რა გაეწყობა, დედაჩემი ჩემზე ჯიუტია, ყოველთვის მე მიწევს დათმობა.

დღეს ბოლოჯერ წავალთ ქართულზე.. მეცადინეობას არ ვაპირებთ, ისე ვისაუბრებთ, რაღაცებს შევაჯამებთ და დავიშლებით. ინგლისურსა და მათემატიკაზე არ მივდივარ.. 5-ის მერე თავისუფალი ვარ. მე , მაკო და გოგოები ლუდს დავლევთ მერე მაკოსთან წავალ სახლში,ფილმებს უნდა ვუყუროთ
შემდეგი გამოცდა 5-შია.
აი,რისი მეშინია.. უნარების იმიტომ, რომ ყველაზე მაღალი კოეფიციეენტი აქვს ჩემს ფაკულტეტზე.. ანალოგიებისა და ტესტის მეშინია, დანარჩენის დიდად არა. 8-ში ინგლისურია- ამ გამოცდაზე თითქმის არ ვნერვილობ, მხოლოდ აქაც, ქართულის გამოცდის მსგავსად, მაქსიმუმის აღება მსურს
და ბოლოს…
ვის არ შეაშფოთებს, არ ააღელვებს
ყოვლად ძლიერი მათემატიკა
14 რიცხვის სერიოზულად მეშინია. მათემატიკის სფეროში ერთწლიანი გამოცდილება მაქვს მხოლოდ (ადრეც “ვმეცადინეობდი” მაგრამ 2 საათი ხუმრობასა და ჩიპსების ჭამაში გადიოდა, ამიტომ ცოდნა თითქმის არ შემიძენია წინა 3 წლის განმავლობაში )
ჩემმა რეპეტიტორმა გამაფრთხილა, 50 _(55-დან) ჩამოცდები და არ დამენახოო.. .
მგონი არ მეღირსება მასწის ნახვა, იმიტომ , რომ 45 -ზე მეტი ქულის აღების იმედი არ მაქვს.

სავარაუდოდ ასე გადავანაწილე ქულები:
ქართული: 92/100
ინგლისური : 94/100
უნარები: 70/80
მათემატიკა; 45/55

ღმერთმა ქნას, ვარაუდი გამმართლებოდეს.

წარმატებები ჩემს თავსაც და ყველასაც, ვისაც ხვალიდან ერთიანი ეროვნული გამოცდები ეწყება.

Tags: გამოცდები, გაციება, ეროვნულები, ინგლისური, მათემატიკა, უნარები, ქართული

ყველაზე მხიარული საზაფხულო არდადეგები :)

ივლისის შუა რიცხვები იყო. მე და ჩემს დაქალს თბილისის სიცხე, უსაქმურობა და უაზრო ბოდიალი მოგვყირჭდა და გადავწყვიტეთ, ზღვაზე წავსულიყავით. დასასვენებლად სამეგრელოს ერთი პატარა სოფელი შევარჩიეთ. იქ არც სასტუმროებია, არც ღამის კლუბები, არც ხალხმრავლობა. არ ვიცი , გაგიკვირდებათ თუ არა,მაგრამ სწორედ ამ ბევრისთვის უცნობ სოფელში გავატარეთ ერთ-ერთი საუკეთესო არდადეგები.
როგორც უკვე აღვნიშნე, იქ სასტუმროები არ არის. ამიტომ დამსვენებლები, ძირითადად, ადგილობრივ მკვიდრებთან სტუმრად ჩამოსული ნათესავ-მეგობრები არიან. მე,ქეთი და ჩვენს სამწყემსაოდ გამოყოლებული უფროსი დაქალი მაიკო, მამაჩემის მეგობრის სახლში დავბინავდით. ეს სახლი მთელ სოფელში ყველაზე დიდი და კეთილმოწყობილია + მეპატრონე ქალაქში იყო და მთელი სამსართულიანი სახლი უზარმაზარი ეზოთი ჩვენს განკარგულებაში გახლდათ

იქ რომ ჩავედი, სხვა ჩამოსულები უკვე დიდი ხნის დამეგობრებულები იყვნენ ერთმანეთთან და ყოველ საღამოს ჩვენს მეზობელ სახლში იკრიბებოდნენ.. ეს ოჯახიც მამაჩემის ახლობლის იყო,ამიტომ მაშინათვე მათთან გავწიეთ. მასპინძლების გაცნობის შემდეგ ახალგაზრდების ჯერიც დადგა. მისალმებების შემდეგ გადავწყვიტეთ, ჯოკერი გვეთამაშა. ოთხეული ასე შედგა: მე,ქეთი, გიორგი და სანდრო. ასეთი სასტიკი და სისხლისმღვრელი ბანქოს თამაში არასოდეს ყოფილა რატომღაც ბიჭები იღრინებოდნენ,არც ჩვენ ვაკლებდით და ჯოკერი მზერით მისიკვდილებასა და ცინიკურ რეპლიკებში გადაიზარდა ჩვენი დაპირისპირება ამით არ დამთავრებულა… ცივი ომი ყოველ დღე გრძელდებოდ, განსაკუთრებით გიორგი გვერჩოდა. მე და ქეთი ზოგჯერ გაკვირვებულები შევხედავდით ერთმანეთს, რა დავუშავეთ,რატომ შეგვიძულა ასეო. საუბრისას ისეთი ზიზღი და აგრესია იგრძნობოდა, თითქოს მოსისხლე მტრები ვყოფილიყავით,მაგრამ რა გზა იყო, გვიწევდა ერთმანეთის ატანა.
განსაკუთრებით ერთ დღეს მომინდა, გიორგი და სანდრო სიცოცხლეს გამომესალმებინა და აი,რატომ
ღამის პირველი საათი იყო, ირაკლიმ , ჩვენმა მასპიძელმა ნავი გვათხოვა. ნიჩაბთან სანდრო და გიორგი მოკალათდნენ, რამდენიმე გოგოც ჩავსხედით და შევცურეთ ზღვაში. ძალიან ლამაზი ღამე იყო, ნელი ტალღები, სავსე მთვარე..ნავიც სასიამოვნოდ ირწეოდა,მაგრამ ბიჭებმა იდილია დაგვირღვიეს, სანდრომ განაცხადა, დავიღალე და ვეღარ ვმართავ ნავსო. არადა, უკვე საკმაოდ შორს ვიყავით შესულები.. უამრავი მუდარის მიუხედავად ნაპირზე დაბრუნებბას არ აპირებდნენ. ყველა სიკეთესტან ერთად გიორგიმ გადაწყვიტა, ნავიდან გადამხტარიყო და დავეტოვებინეთ. ახლა უკვე ყველას შეგვეშინდა, რომ ბიჭები რამდენიმე საათი ასე გვაყურყუტებდნენ. მაიკომ ტირილი დაიწყო, მე გიორგის ვევედრებოდი,არ გადახტე-მეთქი და როდის-როდის დავიტანხმეთ და ნაპირისკენ გავწიეთ.. იმდენად ვიყავი განრისხებული , მინდოდა ნიჩაბი მეთავაზებინა ორივესთვის
გიორგისა და დათუნას ( კიდევ ერთი დამსვენებელი) გამგზავრების წინა დღე იყო . ღამე სანაპიროზე კოცონი დავანთეთ. საოცრება მოხდა და სანდრო მე და ქეთის დაგვიახლოვდა, ფიჩხებს ერთად ვაგროვებდით , რაღაცებზე ხუმრობდა და გვაცინებდა. გიორგი ამ დროს დიდ ქვაზე იყო ჩამომჯდარი, სახე ისეთი დამწუხრებული ჰქონდა, გეგონებოდა, ვინმე მოკვდოიმაო. გვერდით რომ ჩავუარე, რატომღაც ცნობისმოყვარეობამ წამძლია და ვკითხე, ასეთი მოწყენილი რატომ ხარ -მეთქი. რაღაც ჩაილაპარაკა გაურკვევლად და მეც აღარ ჩავეძიე. კოცონი დავანთეთ, ბევრი ვიმხიარულეთ და ცალკე მჯდომი გიორგი სულ გადამავიწყდა. ))
სახლში რომ დავბრუნდით, გადავწყვიტეთ, ამის პატრონმა რა ქნას გგვეთამაშა. ბედის იონიით, ამდენ ხალხში მაინცა და მაინც ,როცა მე უნდა მეთქვა, რა უნდა გაეკეთებინა “ამის პატრონს”, ორივეჯერ გიორგის მოუწია ჩემი განკარგულებების შერულება ჯერ ბალახი მოძოვა, მერე – კედელს ურტყა თავი, ლოლ უკლებლივ ყველა ვმხიარულობდით, ის კი ისევ მოწყენილი იყო. ძველი წყენა გადამავიწყდა და ღიმილით ვუთხარი, ბოლო დღეა და დღეს მაინც ნუ იქნები მოწყენილი-მეთქი,მაგრამ ჰო,რავიო, ჩაიბუტბუტა და აღარ გაუცია ხმა.
ძალიან გვიანი იყო,რომ დავიშალეთ. მე ,ქეთი და მაიკო ჩვენი სახლის აივანზე ჩამოვსხედით. ქეთის რაღაც სასაცილო ფრაზებს ვასწავლიდით მეგრულად და რომ ერეოდა, გულიანად გვეცინებოდა. (ქეთი იმერელია, მე და მაიკო – მეგრელები:D ) ამ დროს ეზოში ორი ლანდი გამოჩნდა. სამივეს სიცილი სახეზე მიგვეყინა, “ლანდები” კიბეს უახლოვდებოდნენ და ჩვენკენ მოიწევდნენ…
- ააა, დათუნა, იკა, თვენ ხაართ? გაგვისკდა გულები – ამოვისუნთქე მე
- ჰოო,ისაა..ჩვენ ვართ კი, – დაბნეულად მიპასუხა დათომ.
- რაო,აქ რამ მოგიყვანათ?
- მეე, ისაა..რავიი,ვიფიქრე დავემშვიდობები-მეთქი – ისევ დათომ მიპასუხა.
გამახსენდა,რომ სახლში დაბრუნებამდე ორჯერ გამოვემშვიდობე და გამეღიმა.
- იკა, წამო, მგონი კარის საკეტს რაღაცა უჭირს და განახებ, ქეთი, შენც წამომყევი, – თქვა მაიკომ და მივხვდი, რატომ მოვიდა დათუნა და იმასაც მივხვდი, მაიკომ ეს ჩემამდე რომ იცოდა. საყვედურით სავსე მზერით გავაცილე და მერე დათოს მივუბრუნდი.
- ჰო, დათო,რას ამბობდი? ჩამოჯექი ისე, რას დგახარ!
- არა, იყოს , ვიდგები..თან მალე უნდა წავიდე. და ისა, მინდოდა მეთქვა რომ..მეეე,ისა, 4-5 დღეში ჩამოვალ ალბათ დაა.. ისა,გვანც მე ისაა..
მორჩილად ველოდებოდი, როდის ამოთქვამდა გულისნადებს,მაგრამ არ დასცალდა. ჩვენს ჭიშკართან მანქანის შუქებმა გაილევეს, მამაჩემმა ჩამოგვაკითხა.
- კარგი, წავედი მე ახლა და აბა შენ იცი,- აირია.
- კარგად, დათო.

დათო და გიორგი გაემგზავრნენ თბილისში. მეორე დღეს ,ჩვეულად, ირაკლის სახლში ვისხედით და შუადღის გადასვლას ველოდებოდით, ზღვაზე რომ გავსულიყავით. ამ დროს უკვე ჩვენს განუყრელ მეგობრად ქცეულმა სანდრომ მითხრა:
- გიომ მოგიკითხა
- ჰა, ვინ? ვინ გიომ? – დავიბენი.
- უი, ჰო, მეც დამიმესიჯა გუშინ და მოკითხვა გადაეცი ჩემგანო – ჩაერია საუბარში ლიკა, ჩვენი მასპინძელი, ირაკლის და (შექსპირის პიესებში თავში დართული მოქმედი პირების აღწერა რომაა,ეგრე გამომივიდა )
- პერსონალურად მომიკითხეო – გამოთქმით მითხრა სანდრომ.
- აა, ჰო, მეც მომიკითხე – კიდევ უფრო დავიბენი. ოდნავადაც არ მეეჭვებოდა, რომ გიორგის ვძულდი და ძალიან ბედნიერი იყო,რომ ყოველ დღე ჩემი დანახვა არ უწევდა
ასე იყო სულ.
ყოველ დღე სანდროსგან მოკითხვას მითვლიდა გიორგი.
არც დათოს დავვიწყებივარ, მემესიჯებოდა და იქაურ ამბებს მეკითხებოდა, მალე ჩამოვალო მწერდა.
სანდროს კი უგონოდ შეუყვარდა ქეთი.
და ერთ ლამაზ, იასამნისფერ საღამოს გამოუტყდა კიდეც ამაში.
იმ დღეს ცოტათი მოღრუბლული ამინდი იყო, დიიდი ტალღები. მე ქეთი და სანდრო ვიყავით მარტო სანაპიროზე. სანდრომ თვალით მანიშნა და მე ნაპირზე გავედი, ისინი წყალში დარჩნენ. ნელ-ნელა გრილდებოდა, ცა იყო ძალიან ლამაზი.მზე ჩადიოდა და ვარდისფერ-ცისფერ ფერად იღებებოდნენ ღრუბლები.. მერე გაიასამნისფრდა, სანდრო კი იდგა შუა ზღვაში და უხსნიდა ქეთის, როგორ შეუყვარდა პირველად გოგო…უიმედოდ და უსაზღვროდ
შეყვარებული სანდრო აუტანელი ხდებოდა :დ
მთელი დღე მე და მაიკოს გვეტიტინებოდა, როგორ ფეხებზე ეკიდა და მხოლოდ გასართობად უხსნიდა სიყვარულს გოგოებს და ყოველ მეორე კვირას ახალი GF ჰყავდა და აი,ახლა კი თვითონ აღმოჩნდა თავისი “მსხვერპლების ” ადგილას
მერე დათო ჩამოვიდა.. ერთ დღეს საიდანღაც კატერი გამოჩხრიკა და გოგოები წაგვიყვანა სასეირნოდ.. შორს ვიყავით გასულები, გაააჩერა, წყალში ჩახტა . მაიკომ, რა თქმა უნდა, კივილი ატეხა, ახლავე დაბრუნდიო,მაგრამ დათომ ყური აარ ათხოვა, ახლოს მოცურდა და მკითხა
- არ გინდა შენც?
- რატომაც არა..
მეც ვისკუპე კატერიდან და შუა ზღვასი გავცურე..მაგარი შეგრძნება ყოფილა.ცურვა ისე შორს,საიდანაც ნაპირი ძლივს-ღა ჩანს. მაგრამ მალევე რომ არ ავბრუნებულიაყვი კატერზე, მაიკო ალბათ თავისი ხელი დამახრჩობდა

ზაფხული დაუვიწყარი იყო.. ყოველ საღამოს ვერთობოდით ისე, რომ არც ერთ ღამის კლუბსა თუ ხალხმარავალ პლიაჟზე არ მიტარებია დრო. ზოგჯერ უკაცრიელ სანაპიროზე ვჯდებოდი და ბეეეევრს ვფიქრობდი,, ვოცნებობდი, ვსეირნობდი, არ მიწევდა მზეზე დასახრუკად გამოსული მილიონობით გოგჩოს ყურება, როგორც ეს ქობულეთსა თუ ბათუმში ხდება..მოკლედ, გადასარევი ადგილი იყო. ერთ დღეს ბოიარის ციხე სიმაგრესავით მოვაწყვეთ რაღაც თამაში, მინიშნებები მიმოვფანტეთ მთელ სოფელში ..
ერთხელაც შუა ზღვაში გადავხტი ძალიან მაღალი სიმაღლიდან.
ექვსჯერ მივედი კიდესთან და დავბრუნდი,ვერ გავბედე გადახტომა
- რა იყო, ასე გეშინია? – მკითხა იკამ
- ჰოოოო!
- მოდი , ხელი მომკიდე და ერთად გადავხტეთ
- კარგი
- წამო, -ღონივრად ჩაბღუჯა ირაკლიმ ჩემი ხელი
- ვაიმე–ე-ე-ე-ე-ე-ე , – თან ვკიოდი თან ვიცინოდი, სანამ დგაფუნით ჩავეშვებოდი წყალში..

პ.ს.
სექტემბერში უკვე ჩემს ნომერზე მომიკითხა გიორგიმ და გამომიტყდა, პირველივე ნახვისთანავე შემიყვარდიო
უცნაური love story იყო ისე.. ერთი-ორი კვირის მიმოწერის მერე მივივიწყეთ ერთმანეთი.:D:D
აი,სანდრო კი მთელი წელი ქეთის სკოლასთან იყო ატუზული და უპასუხო სიყვარულით იტანჯებოდა

თბილისის რომელიღაც ქუჩაზე…

გუშინ რომელიღაც კაფესთან ვიდექი და ველოდებოდი მეგობარს. იმ ქუჩაზე პირველად ვიყავი, აღმოსავლეთ ევროპაში რომ არის ქუჩები, იმას ჰგავდა, ლამის დავიჯერე,რომ ჩეხეთში ან პოლონეთში ამოვყავი თავი. გვერდით ახალგაზრდების ჯგუფი იდგა და გაცხარებული საუბრობდა რაღაცაზე, დავინტერესდი და გავარკვიე, გოდარის ‘Bande à part ‘-ზე კამათობდნენ. ნახევარს მოსწონდა, ნახევარს არა. ჩემი მზერა ერთ მაღალ, თმააჩეჩილ ბიჭზე შეჩერდა. ის ამტკიცებდა, რომ გოდარი ერთ-ერთი საუკეთესო რეჟისორი იყო ,თან ყველაფერზე ხუმრობდა და მისი რეპლიკებს მეგობრები სიცილით ხვდებოდნენ.. ერთი-ორჯერ მეც ჩამეღიმა,მაგრამ შუა ქუჩაში მარტო მდგომი და მომღიმარი ჩემი თავი რომ წარმოვიდგინე, მივხვდი, ალბათ სულელურად გამოვიყურებოდი და თავი შევიკავე. გვერდით გავიხედე.. კაფეში, ფანჯარასთან მდებარე მაგიდას ორი ქალი უსხდა, სიგარეტს აბოლებდნენ და სერიოზული სახეებით განიხილავდნენ რაღაცას. გადავწყვიტე, ისევ ის ბიჭი შემეთვალიერებინა. ART ფაკულტეტის სტუდენტივით ეცვა, ზურგჩანთა მხარზე მოეგდო და დროდადრო ისწორებდა, ვიღაცას მივამსგავსე.. ააა, გამახსენდა! მეტტ დილონს ჰგავდა, 80-იანების კინოვარსკვლავს ( ეს მსახიობი ძალიან მიყვარს) . უცებ “მეტმაც” შემომხედა , როგორც ბანალურ სასიყვარულო ნაწერებშია, ჩემი თვალები მის თვალებს შეხვდა .. ცოტაც და გავწითლდებოდი ,ალბათ, ისე მეუხერხულა და მზერა ნელა გადავანაცვლე ისევ კაფეზე,მანამდე კი მოვასწარი შემემჩნია, როგორ გაეღიმა დილონს.
აქ პირველად გავღიზიანდი,რომ ჩემი მეგობარი არა და არ გამოჩნდა,მარტო დგომა მეუხერხულებოდა..ამავდროულად,არც წასვლისკენ მიმიწევდა დიდად გული. ინსტინქტურად ისევ სტუდენტებისკენ გავიხედე და ისევ თვალებით შევეჩეხე ჩემს მსახიობს. ისევ მეუხერხულა და მზერა რომ არ გამპარვოდა, გადავწყვიტე, 90 რადუსით შევტრიალებულიყავი. ეს საუკეთესო ვარიანტი იყო,არც მთლად ზურგშექცევით ვიდექი, არც პირდაპირ ვუყურებდი… ასე ვიყავი მცირე ხანს, არც მახსოვს რაზე ვფიქრობდი,მგონი არც არაფერზე. უცებ ვიგრძენი, ვიღაცამ კითხვა დასვა ჩემ უკან
- და თქვენ როგორ ფიქრობთ?
“ის” იყო. დავიბენი,ვერ მივხვდი,რას მეკითხებოდა. მიმიხვდა დუმილის მიზეზს და ამიხსნა:
- კანის კინოფესტივალზე გოდარს უნდა აეღო ოქროს პალმისტრო და არა მორეტის!
- ჰოო,ასეა… – დავეთანხმე გაუბედავად.
- აი,ხომ ხედავთ, მეთანხმებიან – ნიშნის მოგებით გადახედა მეგობრებს.
ჩემ გვერდით დადგა და აქედან ერთვებოდა დისკუსიაში, ახალგაზრდებმაც ჩვენკენ წამოიწიეს და ,ამგავარად,მათ წრეში აღმოვჩნდი.
- შენც გიყვარს კინემატოგრაფია? – მკითხა ერთმა ლამაზმა, წითურმა გოგომ.
- კი, ძალიან, – მეტი დამაჯერებლობისთვის თავიც დავუქნიე.
ამ დროს “მეტ დილონმა” ჩემი ხელი დაიტაცა, სწრაფი ‘ჯენტლმენური’ მოძრაობით აკოცა და თქვა:
- მე, გიორგი.
- გვანცა, – გავუღიმე და ჩემი ხელი დავიბრუნე.
ახლა კი ნამდვილად არ მინდოდა, ჩემი მეგობარი მოსულიყო.
მაგრამ უარესი მოხდა.

გამომეღვიძა

Tags: გოდარი, კაფე, კინემატოგრაფია, ლოდინი, სტუდენტები, ქუჩა

Miami Horror – Sometimes

გადავწყვიტე, ჩემი საყვარელი მუსიკალური კლიპები დავდო ხოლმე. სასიამოვნო საყურებელი, easy-listening მუსიკით და ,რაც მთავარია, დადებითი განწყობისთვის!

პირველი მათგანი იქნება Miami Horror – Sometimes

I’ve decided to share favourite musical videos. They’re pleasant to watch, easy-listening and helps you to cheer yourself up
So here goes the first : Miami Horror – Sometimes

Tags: miami horror, sometimes